Blogs

Behalve dat Psalm 25 me met de paplepel is ingegoten, is het voor mij een van de psalmen die tot mijn hart spreekt. Het was de psalm waarmee Herma en ik gezegend werden in onze trouwtekst. Het is de psalm die spreekt over onderwijzen, leren en het leiden in de waarheid. Daarnaast getuigt het van een ijzersterk vertrouwen: allen die God verwachten worden niet beschaamd.



Toch ontmoet ik veel mensen die hun hoop uitspreken dat God hen zal helpen. Mensen die wel dénken dat God met hen is en ze bij de hand neemt - maar ten diepste missen ze de vaste zekerheid dat God het goede met hen voorheeft. Dit zijn niet de twijfelaars, mensen bij wie het soms wel en soms niet is. Dit zijn mannen en vrouwen als jij en ik. Soms kan het je zomaar overvallen. Je weet het zeker, maar toch…  De omstandigheden in je leven veranderen: de vastigheid verdwijnt, er komt ziekte, je verliest je werk… Hoe stellig belijd je dan nog dat allen die God verwachten niet beschaamd worden?

Ik vind David in deze psalm zo heerlijk eerlijk en puur! In het eerste deel belijdt hij zijn geloof en vertrouwen: ‘Op U vertrouw ik, U verwacht ik de hele dag. Hij bevrijdt mijn voeten uit het net.‘

En dan staat er in contrast hiermee de uitroep: ‘Wend U tot mij en wees mij genadig, want ik ben eenzaam en ellendig. Bevrijd mij uit mijn angsten. Bewaar mijn ziel en red mij’. Dit is David ten voeten uit. Zo puur, stoutmoedig en zo klein en kwetsbaar. Ik geniet van zijn melancholiek. Ik geniet van zijn echtheid. Geen: ‘Blijven staan in je geloof’ of het negeren van spanning in je ziel. Geen staan in je kracht. Geen oneerlijkheid over hoe je je echt voelt.

Gewoon: puur, rauw, emotioneel, eerlijk kwetsbaar. Dat is David. Dat is de man, dat is de vrouw naar Gods hart!

Bas